W WIELKĄ SOBOTĘ Jezus spoczywa w grobie..., ale jednocześnie schodzi do otchłani, do wszystkich ludzkich grobów, otwierając je. Schodzi także do ostatniego, a jednocześnie pierwszego ludzkiego grobu, grobu Adama, którego wraz z Ewą wyprowadza ku wolności.
Ojciec Leon Jan Dehon tak opisywał ten dzień:
Jakiż wieczór! Pożegnania na krzyżu i przy grobie i powrót do Jerozolimy… bez Jezusa! – I jakaż noc! Przepełniona łzami, szlochem.
Także noc modlitwy i oddania się! – i sobota, jakiż to dzień! Piotr przybywa do Matki Bożej, potem przybywają inni uczniowie, wszyscy płaczący i zrozpaczeni, i zawstydzeni swoją ucieczką i swym tchórzostwem. Cały dzień mija na najbardziej wzruszających opowiadaniach; Piotr i Jan opowiadają Maryi, co się wydarzyło w Getsemani i przed trybunałem. Maryja jedynie zachowuje wiarę i całkowitą ufność. I wieczorem, po święcie szabatu, Magdalena idzie kupić wonne olejki i przygotowuje je wraz z Maryją. – O Maryjo, Ty jesteś moją Odkupicielką wraz z Jezusem. Naucz mnie, jak Go pocieszać, cierpiąc wraz z Nim. Aby Ciebie pocieszyć, rozumiem, że powinienem przede wszystkim oszczędzić Twego Syna i nie ranić Go już mymi grzechami.
(o. Leon Jan Dehon, Zapiski codzienne VI, 8 listopada 1893)
