Marcowe odnowienie miesięczne poprowadził dla nas o. Tadeusz Starzec OFMCap, który w Glichowie tworzy wspólnotę życia chrześcijańskiego z ubogimi.
Podczas pierwszej konferencji o. Tadeusz mówił o tajemnicy ludzkiego poznania. Pokazał, że poznanie dokonuje się w człowieku na różnych poziomach i zawsze wymaga zaangażowania. W szczególny sposób dotyczy to poznania Boga. To właśnie o takie poznanie upomina się sam Bóg w słowach proroka Izajasza: „Wół rozpoznaje swego pana i osioł żłób swego właściciela, Izrael na niczym się nie zna, lud mój niczego nie rozumie” (Iz 1,3).
Człowiek często potrzebuje czasu, aby odkryć, jak wielkim darem jest poznanie Pana. Kiedy jednak to się dokona, może z wiarą powiedzieć za św. Janem: „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4,16).
W drugiej konferencji o. Tadeusz pokazał nam, jak poznanie Boga przemieniło życie św. Franciszka z Asyżu. Jego nawrócenie dokonało się w 1206 roku. Jednym z jego owoców było spotkanie z trędowatymi — ludźmi, których wcześniej unikał, a którym później okazywał miłosierdzie. Ta przemiana nie była tylko wynikiem ludzkiego wysiłku, ale przede wszystkim dziełem Boga w jego sercu. Dokonała się mocą Ewangelii, przyjętej jako droga życia.
Ojciec Tadeusz przypomniał także, że nawrócenie zwykle nie dokonuje się od razu. To proces, który może trwać wiele lat. Potrzeba czasu, aby człowiek zobaczył swoje przywiązania do świata i pozwolił, by Ewangelia je przemieniała. Św. Teresa Wielka pisała, że potrzebowała aż dwudziestu lat życia zakonnego, by jej serce naprawdę się nawróciło. Dlatego tak ważne jest nie tylko słuchać Ewangelii, ale przyjmować ją całym sercem i żyć nią na co dzień.
W tym duchu przeżywaliśmy także nabożeństwo pokutne. Słowa, które Bóg skierował do Mojżesza: „Niech pozostaną w twym sercu te słowa…” (Pwt 6,6), stały się dla nas wezwaniem do rachunku sumienia. Czy słowo Boga rzeczywiście pozostaje w moim sercu? Czy ma w nim miejsce większe niż sprawy tego świata?
Podczas Eucharystii kończącej odnowienie o. Tadeusz mówił o Słowie jako Osobie. Zachęcał nas, by postawić sobie pytanie: czy ufam Słowu, a więc czy ufam Temu, który je wypowiada i który sam jest Słowem? To właśnie dzięki Słowu możemy odzyskać to, co zostało nam odebrane przez nieprzyjaciela człowieka.
Z wdzięcznością dziękujemy o. Tadeuszowi za wspólnie przeżyty czas, za świadectwo życia i za słowo, którym nas umacniał.
